Home
Wraz z nową ustawą o rachunkowości pojawiła się zmiana definicji inwestycji, którą wprowadziło marcowa nowelizacja – art. 3 ust.1 pkt 17 ustawy o rachunkowości.
Poprzednia definicja mówiła, iż aby uznać składnik aktywów jako inwestycję, konieczne było jego nabycie w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych spowodowanych wzrostem wartości, przychodem z odsetek czy dywidend itp. Takie rozumienie było często niejednoznaczne i stwarzało liczne problemy ponieważ aby zakwalifikować aktywo do inwestycji musiało zostać nabyte.
Aby lepiej zrozumieć potencjalną sytuację wyobraźmy sobie przedsiębiorstwo, które posiada dwie nieruchomości, których przeznaczenie jest jednakowe z tym, że pierwsza nieruchomość została wybudowana przez spółkę natomiast druga została kupiona. Zgodnie ze starą definicją inwestycji pierwsza nieruchomość nie mogła zostać uznana jako inwestycja gdyż nie została nabyta. Druga natomiast choć jej przeznaczenie jest identyczne co pierwszej może już być zakwalifikowana do inwestycji gdyż została kupiona.
Inna sytuacja może dotyczyć nieruchomości, która została nabyta w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych na skutek wzrostu jej wartości rynkowej. Załóżmy jednak, iż zarząd spółki w międzyczasie zmienił dedycję i zamierza przeznaczyć daną nieruchomość na wynajem a dla celów zarządu zostanie wybudowany nowy budynek. W takiej sytuacji nie ma możliwości zakwalifikowania nieruchomości jako inwestycyjnej co stwarza liczne problemy organizacyjne, prawne oraz rachunkowe.
Wraz z nową ustawą o rachunkowości na szczęście wprowadzone zostały zmiany, które eliminują możliwość zaistnienia powyższych dylematów. Zgodnie z nową ustawą nie jest ważne w jaki sposób spółka weszła w posiadanie aktywa, które ma być przedstawione jako inwestycja. Cel pierwotny nabycia aktywa również nie jest istotny a liczy się jedynie plan związany z danym aktywem na dzień bilansowy. Dzięki tej zmianie doszło do dostosowania polskich przepisów do Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej.
